Славься, Русь

Велика Мать-Земля, Русь великая!
Ой, широки просторы твои.
Как чрез златые поля бескрайние,
Дети Даждьбога пришли.

Через дебри вековые,
Сквозь далекие края,
Вышли братия родные –
То Даждьбога сыновья.
Стяги грозные вздымая,
Возродим былую Русь!
Сохраним заветы Прави –
Пред Богами я клянусь!

Ой-да, матушка,
Ночка-Свароговна,
Скрой седые заветы отцов
От глаза черного люта ворога
В гуще священных лесов.

Снова, сердцем замирая,
Слово молвила, чуть дыша:
Славься, Матушка родная!
Славься, Русская душа!

Через дебри вековые,
Сквозь далекие края,
Молвим, братия родные:
Славься, Русь, Земля моя!

pora żebym coś napisała.
Otóż dwa tygodnie temu pojechałam z tatą na Ślężę. Na Dziady. Wiadomo, przyjechali Pomorzanie, Pilanie, Ślężanie ale i nowi. Nie wiem jak zacząć opisywać to Wszystko. Magia. Ogrmone ognisko, dźwięk rogów, jeden głos wielu serc, echo skał, D. wyjący do księżyca. Magia. Magia.
Kiedyś pisałam, że nie wiem kim jestem. W sumie dalej to czuję, ale juz inaczej. Wiem gdzie jest moje miejsce. Wiem kim chcę być. Bo o to chodzi ; nie o to kim jesteś, ale kim przez to możesz się stać. Zrozumiałam to tam, słuchając rozmów.
I jestem dumna z mojego ojca. Z tego, że ktoś taki jak on jest właśnie Moim Ojcem. Nie potrafię wyrazić słowami tego co czuję. Chcę być jak On. Jestem Mu wdzięczna z całego serca za każde słowo, które dało mi domyślenia. Dopiero teraz zaczynam wszystko rozumieć i zauważać. Choć wiem, że jeszcze daleka droga przede mną. Muszę słuchać. I uczyć się. Ale nie sprawię zawodu ani Jemu ani swoim marzeniom.
Chciałabym jednej rzeczy. Żeby było jak Kiedyś.

..dorzućmy do ognia znów. Niech nigdy nam nie zgaśnie.